بانو عايشه در مخالفت با على ( ع ) از همه سرسختتر بود و آنچنان كه بيشتر روايات مواضع او را با على توصيف كرده‌اند بيش از همه دشمنى نشان مىداد . گروهى از مورخان بر اين باورند كه برخورد دشمنانه‌اش با او ، داراى ريشه‌ها و دلايل چندى است كه در رأس همه در پيوند با زندگى پيامبر ( ص ) است كه او را به خود نزديك مىداشت و بر همهء مسلمانانش برترى مىبخشيد همچنانكه دخترش فاطمهء زهرا را نيز گرامى مىداشت و بر همهء زنان او را برترى مىبخشيد و همهء محبت و مهر خود را نثارش مىكرد بدون ترديد او ( عايشه ) اين چنين مقام و موقعيتى نسبت به پيامبر را براى خود و پدرش ، آرزو مىكرد . علاوه بر اين على ( ع ) همسر فاطمهء زهرا دختر خديجه‌اى است كه همواره اخلاق برجسته و بزرگواريها و فداكاريهايش را در راه اسلام ، بخاطر داشت . عايشه در تمام طول زندگى خود با پيامبر ( ص ) ، نمىتوانست آنچه را از خديجه و حسادت نسبت به او در دل داشت بويژه هنگامى كه به يادش مىآورد و حسرت روزهاى زندگى با او را مىخورد ، كتمان كند و على ( ع ) « مارية - القبطية » را از اتهامى كه عايشه سعى كرده بود بر وى وارد آورد ، مبرا دانسته بود اين جريان در بازگشت پيامبر از غزوهء بنى المصطلق و طى داستانى موسوم به افك اتفاق افتاد . اين علل و عوامل دست بدست هم داد و دشمنى عايشه با على را بدانجا رساند كه ديگر چيزى را درك نمىكرد و در اين راه عقل از دست داده بود و بالاخره پس از كشته شدن خليفه سوم كارش به آنچه كه مىدانيم رسيد « 1 » . در هر صورت ، همچنانكه گفتيم عايشه بيش از همه مردم را عليه عثمان تحريك مىكرد و او را متهم به كفر و ارتداد از دين ، نمود وقتى فرجام كار او را شنيد آنچنان خوش‌حال و شاد شد كه نتوانست شكيبايى و متانت بخرج دهد و در حالى كه گزارشگر همچنان مشغول بيان ما وقع بود نام طلحه را ( بعنوان خليفه ) به زبان آورد وقتى گوينده داستان خلافت و سرنوشت آن را بازگفت ، عايشه در آمد كه : اى كاش چنين اتفاقى نمىافتاد عثمان ، مظلوم كشته شد . بدون ترديد اگر كسى جز على ( ع ) به خلافت مىرسيد چنين برخوردى با او نمىكرد و هرگز عليه او شركت نمىجست و به عبارت

--> ( 1 ) ما در كتاب خود سيرة المصطفى و به هنگام سخن گفتن از غزوة بنى المصطلق گفتيم كه داستان افك ، از جعليات است و بانو عايشه به چيزى از آنچه مورخين روايت كرده‌اند ، متهم نمىكند آنچه در اين داستان آمده اينكه او « مارية القبطية » را پس از آنكه ابراهيم را براى پيامبر به دنيا آورد ، متهم به كار زشت كرد ولى پس از تحقيقى كه على ( ع ) در اين ماجرا به عمل آورد ، برائت او از آن اتهام ، به اثبات رسيد .